Bitaj | Blog #6

Geschreven op 17 oktober

Zondag. Thuisgekomen van de ochtenddienst pak ik onze fiets en spurt ik naar Pastor Berti’s school waar ook kerk gehouden wordt. Half twaalf word ik verwacht. Als ik er aankom is de kerkdienst nog in volle gang, maar na een halfuurtje komen de eerste mensen naar buiten. Aan de hakjes te horen is ook Alma (mijn taaldocent) in aantocht. Buiten staat er een busje te wachten die ons naar Bitaj gaat brengen. Vanmiddag wordt daar een kerkdienst gehouden. We rijden weg met z’n zessen. Na twintig minuten snelweg slaan we af naar rechts en het hobbelen begint. Want de snelweg mag dan netjes zijn, de wegen daarnaast zijn het niet. We passeren een herder met z’n schapen en stoppen om een vrouw mee te nemen naar de kerkdienst. Ze blijkt niet de enige. De ene na de andere stop wordt gemaakt om mensen op te nemen in ons gezelschap. Als we met z’n tienen opgepropt in de auto zitten kijkt Alma me lachend aan: geen zorgen, er komen er nog meer. Eén vrouw heeft broden gebakken en in het midden zit een gekookt ei. Ze deelt ze uit, voor iedereen één. Ze zijn zo groot als een voetbal. Daarna volgen er borden met feta en gesmolten boter. Ik vind het ontzettend onhandig en geweldig tegelijk. Met een tas en bord op ons schoot en een brood in de hand rijden we verder. Als ik denk dat er nu écht geen mensen meer bij passen gaat de achterklep open. Ook daar kunnen nog drie mensen zich opvouwen. 

Eenmaal aangekomen bij de kerk wacht een groep vrouwen en kinderen ons op, de blijdschap straalt ervan af! In de preek gaat het over de rijke jongen die de opdracht krijgt z’n bezittingen op te geven en Jezus te volgen. De opdracht om geen schatten hier op aarde, maar in de hemel te verzamelen komt ook voorbij. Het raakt me en ik weet niet goed wat ik ermee moet. Na afloop word ik omringd door kinderen en jongeren en bij het weggaan wordt er met smeekoogjes gevraagd of ik er volgende week weer bij zal zijn. Ik krijg het idee dat ze niet heel veel afleiding hebben naast school en neem me voor om vaker naar dit dorpje te komen om met de kinderen te praten. Enthousiast kom ik thuis bij Ube. In de week erop doe ik navraag bij Alma, over wat de kinderen te doen hebben. Over de mate van armoede in het dorp en wat er nodig is. Ik ben overtuigd en samen zullen we wat gaan organiseren voor de kinderen, al is het een middag in de week. 

Ondertussen is er een actie voor Bitaj opgezet, meer informatie daarover leest u hier.

1 reactie

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s